Search
  • modus i-coaching

Land in zicht

Updated: Mar 12, 2019




Land in zicht


Het is een kleine, hoge rots in de oceaan. Ik kan het strand zien, het is niet eens zo ver weg. Waarom kan ik er dan niet komen? Als ik daar eenmaal ben, kan ik aan iedereen laten zien wat ik kan. Hoe creatief ik ben, hoe slim, vrolijk en vitaal. Dan kan iedereen voelen hoe aanstekelijk mijn energie werkt. Dan, dan... Ondertussen zit ik hier gevangen aan de rand van de rots. Het is te hoog om te beklimmen. Is dat eigenlijk wel zo? Ik heb het nooit geprobeerd. Ik heb zelfs nooit achterom gekeken naar de mogelijkheden. Het enige wat ik tot nu toe heb gedaan, is kijken naar een leven zoals ik zou willen dat ik het leefde en naar de enorme hoeveelheid water die mij scheidt van dat leven. Als ik zou gaan zwemmen, verdrink ik, een boot heb ik niet. Nooit komt er iets of iemand voorbij die me naar het strand kan brengen. Of heb ik ze gewoon niet gezien? Hoe lang moet ik hier nog blijven zitten en kijken naar wat er niet is? Kijken naar een leven dat ik niet heb omdat ik hier gevangen zit op een vierkante meter.


Ik wil dit niet langer. Ik heb zoveel te geven. Ik moet naar het strand. Koste wat het kost. Ik ga eindelijk iets doen, iets presteren. Ik kijk achterom. De rots is eigenlijk niet eens zo hoog. Als ik op de top sta, heb ik misschien een beter overzicht. Ik begin aan de klim. Halverwege blijf ik op een richel staan. Dit wordt niks. De angst belemmert mijn vermogen soepel te bewegen. De angst is mijn ego die mij klein houdt. Die zegt dat ik het helemaal niet kan dat leven op het strand. Want als ik het kon, had ik het allang gedaan. Wat nu? Ik durf niet terug. Ik wil ook niet terug maar ik ben te verlamd om door te klimmen. Alles doet pijn, spieren verkrampen, mijn hoofd bonkt, ik ben misselijk. Misselijk van mezelf. Dat ik weer niet het lef heb door te gaan. Als ik zo doorga, begeeft mijn lichaam het, moet ik loslaten en val ik te pletter op de rots. De rots is mijn houvast, die moet ik niet loslaten. Mijn angsten, misselijkheid en zelfdestructief gedrag moet ik loslaten. Als ik nu mijn oude, negatieve overtuigingen over mezelf loslaat, ben ik minder zwaar en soepeler. Dan kan ik omhoog. Maar hoe doe ik dat? Hoe laat ik ze los op zo'n cruciaal moment en plaats. Eén verkeerde beweging en het is gedaan. Ik sta letterlijk op de rand van mijn afgrond. Tot nu toe heb ik nooit durven toegeven dat dat zo is. Ik heb heel lang de schijn opgehouden dat het prima vertoeven was op deze rots. Het uitzicht is namelijk prachtig. Zolang ik daarnaar keek, was het leven leuk. Alleen was dat geen leven, dat was fantasie. Fantasie is goed mits je het op de juiste manier inzet. Als middel niet als doel.

Dit is dus wat men bedoelt met een cliffhanger. Als ik het nu niet red, kom ik nooit op het strand. Nee, laat ik het anders zeggen: als ik nu omhoog klim, kom ik op het strand. Daarvoor heb ik nodig:

Zelfvertrouwen

Doorzettingsvermogen

Energie

Lef


Deze vier eigenschappen verwerven, lijkt een onmogelijke opgave op dit moment op deze plek. Ik heb altijd gedaan alsof ik alle vier bezat. Dat is een leugen. Zo'n goede leugen dat ik het zelf heb geloofd. Het is tijd om de waarheid onder ogen te zien. Stap één. Waarvan akte.


Goed, en nu? Ik sta hier op een richel zonder zelfvertrouwen, zonder doorzettingsvermogen, zonder energie en zonder lef. Dat is dus wat ik los moet laten. Deze vier negatieve overtuigingen! Ik visualiseer dat ik uit mijn oude huid stap. Alsof ik na een dag hard werken, mijn vieze overall uit doe. Ik schop het weg, de oceaan in.

Ik ben nu gekleed in een gekleurde lange hardloopbroek met een strak, glad en glanzend shirt. Heel praktisch voor het klimmen en het geeft me direct zelfvertrouwen, energie en lef. Ik zet mijn linkervoet op een hoger gelegen richel en reik met mijn rechterhand naar een uitstekend stukje rots. Ik trek mezelf omhoog. Het verbaast me hoe gemakkelijk dit klimmen me afgaat. Ik voel het wel, het kost me veel kracht maar het geeft me ook energie. Ik hoef nog maar een klein stukje maar mijn armen en benen zijn verzuurd en de kracht is uit mijn vingers. Nu komt het aan op doorzettingsvermogen. Het nu af laten weten, is geen optie. Ik zou om kunnen kijken naar het strand om te zien waar ik het allemaal voor doe maar dat voelt als vals spelen. Ik wil de kracht uit mezelf halen uit de Mo without the overall. Even schiet door mijn hoofd: wat nou als ik er niets mee opschiet? Dan sta ik boven en kan ik alsnog niks. Die gedachte verdwijnt snel want boven op de rots bekijk ik alles vanuit een ander gezichtspunt. Ik weet dat dat me iets gaat opleveren. Dus pers ik de laatste kracht uit mijn lijf en ik hijs mezelf op de vlakke top van de rots.


Een tijdje blijf ik liggen om bij te komen. Hoewel iedere cel in mijn lijf het uitschreeuwt van de pijn, voel ik me sterk. Dit heb ik gedaan. Dit heb ik alleen gedaan met alles wat ik in me heb: zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen, energie en lef. Een lach borrelt op vanuit mijn buik. Het begint met een glimlach en voor ik het weet, schater ik het uit. Ik krabbel op, ga staan en kijk om me heen. ‘Whoehoe!!!’, roep ik vanuit, vanuit.. Vanuit mijn hart. Het komt vanuit mijn hart, niet vanuit mijn tenen maar rechtstreeks vanuit de bron. Ik ben trots op mezelf. Trots op het feit dat ik de waarheid onder ogen heb durven zien. Trots op de inspanningen die ik heb geleverd om hier te komen en trots op het feit dat ik van mezelf houd. Ik snap nu ook waarom ik niet kon houden van de Mo in de overall. Dat ben ik niet. Meteen ga ik zitten. De euforie verdwijnt. Nog steeds trots op mijn prestaties, realiseer ik me dat ik nog niet verder kan.


Om hier te kunnen komen, moest ik de waarheid onder ogen zien. De waarheid is, dat ik niet houd van de Mo in overall. De Mo zonder de vier eerder genoemde eigenschappen. Is het essentieel dat ik eerst van die Mo ga houden voordat ik door kan gaan naar het strand? Wacht eens even. Ik houd ook van die Mo. Ze wist niet beter. Ze werd zo afgeleid door het uitzicht dat ze geen inzicht kreeg. Maar ik houd zielsveel van haar. Dat is ook de reden waarom ik nu hier boven ben. Dat was me nooit gelukt als ik niet van haar had gehouden. Zij gaf me de kracht want zij wilde dat ik het zou halen. Zij zag dat dit is wat ik nodig heb. Wat wij nodig hebben. Ik ga gevaarlijk dicht bij de rand staan en kijk naar de plek waar ik het grootste deel van mijn leven gezeten heb. De rots is leeg, waar ik eerst zat, spoelen golven mijn aanwezigheid weg. Ik spreid mijn armen en ontvang dat deel van mezelf waar ik van houd en dat bij mij hoort. Het deel dat me heeft laten inzien dat het tijd is om verder te gaan. Om te gaan leven. Ik voel dat mijn hart zich heeft geopend, mijn zelfliefde kan ik nu eindelijk ontvangen.


Pas nu zie ik dat mijn rots geen op zich zelf staande rots is maar vastzit aan een rotspartij dat richting strand gaat. Vol energie spring ik over de rotsen. Af en toe sta ik even stil om om me heen te kijken. Het uitzicht is prachtig en werkelijk. De oceaan is niet langer de scheiding tussen mijn werkelijkheid en fantasie. Ik spring verder en verder over de rotsen en ineens houdt mijn lichaam halt. De rotspartij reikt tot aan het strand. Het strand is bereikbaar, niet langer een droom. Het duurt even voor ik me realiseer wat dat betekent. Ik kan het leven gaan leiden waarover ik tot nu toe alleen maar gedroomd heb. De twijfel komt naast me staan. Samen kijken we naar het strand. Ik doe een stap naar voren maar de twijfel trekt me weer terug. Waarom is de twijfel er? Ik heb net een enorme prestatie geleverd om hier te kunnen zijn, ik heb zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen, energie en lef. Toch? Daar op het strand zijn mensen die mij niet zo zien. Me niet willen helpen, anders denken dan ik, me raar zullen vinden. Is dat waar de twijfel vandaan komt? Wat maakt het uit wat die mensen vinden? Dat zijn de mensen waar ik niets mee hoef. Met hen resoneer ik niet. Ik zal op het strand mensen vinden met wie ik wel resoneer. Met hun hulp zal ik bereiken wat ik bereiken wil. Op het strand ben ik creatief. Op het strand ben ik energiek, heb ik zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen en lef. Daar ga ik voor mijn doelen. Daar sta ik voor wie ik ben.


Ik bedank de twijfel voor dit inzicht, geef hem een hand en ren snel door. Aan de rand, waar de rotsen overgaan in zand, sta ik plechtig stil. This is it! Ik heb er ontzettend veel zin in. Ik vind het spannend dat wel maar ik stap over de spanning heen en accepteer dat ik mijn doel zal bereiken met vallen en opstaan. Iedere val, brengt me dichter bij mijn doel. Ik maak een sprongetje en land op het zand. Ik voeg me bij de menigte. Ik weet precies welke mensen ik aan wil spreken en welke niet. Een lieve, warme man loopt op me af en stelt zich voor. Ik neem zijn warme hand en zeg: ‘Hai, ik ben Monique. Ik ben nieuw hier.’ Hij glimlacht en zegt: ‘Welkom Monique. Doe alsof je thuis bent.’ ‘Dat doe ik. Dankjewel.’ Hij vraagt of ik zin heb in wat eten en samen lopen we een stuk verder het strand op. Ik zie een aantal mensen van wie ik weet dat we elkaar binnenkort gaan ontmoeten en daar kijk ik nu al naar uit.


De man neemt me mee naar een strandtent waar het gezellig druk is. Het ruikt er heerlijk en de sfeer is goed. Ik voel liefde om me heen. Als we aan een tafeltje zitten, zie ik dat er mensen staan te kijken naar deze tent. Ik vraag waarom zij niet ook aan een tafel gaan zitten want er is nog ruimte. De man antwoordt: ‘Dat zijn de non-resonanten. Hun hartfrequentie zit op een ander level dan dat van ons. Zij voelen en denken anders. Ze kijken trouwens niet naar deze tent want die kunnen ze niet zien. Die kun je alleen maar zien als je een hoge hartcoherentie hebt.’ Mijn gezicht spreekt waarschijnlijk boekdelen want de man gaat verder met zijn verhaal zonder dat ik een vraag hoef te stellen. ‘Mensen die veel angst en stress hebben, hebben een lage hartcoherentie. Dit beïnvloed je gedachten en je gedrag. Wanneer je dit niet verandert, maakt het je ziek. Mensen met een hoge hartcoherentie, zijn meer in balans, hebben positieve gedachten, zijn flexibel en voelen zich goed.’ ‘Maar waarom kunnen zij deze tent dan niet zien?’ ‘Omdat de sleutel tot een hogere hartcoherentie, liefde is. En zoals je weet, begint liefde bij zelfliefde. Het energieveld rondom deze tent is opgebouwd uit liefde en wie geen liefde kent, ziet het niet.’ Ik kijk om me heen en wat ik zie is inderdaad alleen maar liefde. Deze eettent is met aandacht en toewijding gebouwd van materialen die de liefde voor moeder aarde weerspiegelen. De mensen lachen vriendelijk naar elkaar en het is me volledig duidelijk dat dit geen gespeelde vriendelijkheid is maar één die recht uit het hart komt. Mensen raken elkaar liefdevol aan, lachen uitbundig en dansen alsof er geen morgen is. Het eten is plantaardig en smaakt voortreffelijk. Iedere hap is een feestje.


Terwijl ik genietend om me heen kijk, zie ik dat ik hiervandaan uitzicht heb op mijn rots. Althans, op de plek waar mijn rots zou moeten zijn. Ik kijk nog eens goed maar ik weet zeker dat het daar was. Ik heb namelijk jaren van de rots naar het strand gekeken dus ik weet precies waar zich wat bevindt. Al heb ik deze tent nooit eerder gezien. De man ziet mijn verbazing en vraagt: ‘Is er iets?’ ‘Ja, daar hoort toch een rotspartij te liggen?’ ‘Een rotspartij?’ ‘Ja, daar. In de zee lag een hoge rots die steeds lager werd naarmate het dichter bij het strand kwam.’ De man legt zijn hand op de mijne en zegt: ‘Ik ben al mijn hele leven op het strand en ik zwem iedere dag in de oceaan maar ik heb nog nooit een rotspartij gezien.’ Even kijk ik hem ongelovig aan maar al snel schiet ik in de lach, sla mijn handen voor mijn ogen en zeg: ‘Dan zat het allemaal in mijn hoofd!’ ‘Precies’, zegt de warme man. ‘En nu zit het allemaal in je hart.’

0 views

Voorwaarden en privacy

Bekijk hier de algemene voorwaarden en de privacyverklaring van

Modus i-coaching

Monique Willemsen

Florastraat 7

3972 ES Driebergen-Rijsenburg

modus.icoaching@gmail.com

modus-icoaching.com

+31 (0)6 13740667

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now